இலக்கியமும் மருத்துவமும்

"ஒரு எழுத்தாளனாக நான் மருத்துவனின் வேலையை செய்திருக்கிறேன், ஒரு மருத்துவனாக எழுத்தாளனின் வேலையை செய்திருக்கிறேன்; பிறந்த இடத்தை விட்டு அரை மைல் கூட அப்பாலில்லாத இடத்தில் அறுபத்தெட்டு ஆண்டுகளாக சம்பவங்கள் அதிகமில்லாத சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்து ஒரு எழுத்தாளனாகவும் மருத்துவனாகவும் இந்த என் வேலையை நான் செய்திருக்கிறேன்" என்று சொல்கிற வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் தன் எழுத்து முறை பற்றி இப்படி சொல்கிறார்-

"ஐந்து நிமிடங்களோ பத்து நிமிடங்களோ அது எப்போதும் கிடைக்கும். நான் என் ஆபிஸ் டெஸ்கில் டைப்ரைட்டர் வைத்திருந்தேன். செருகியிருந்த காகிதத்தை இழுத்து விட்டால் போதும், எழுதத் தயார்- அவ்வளவே எனக்குத் தேவையாக இருந்தது. நான் மிக வேகமாக வேலை செய்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தேன். வாக்கியத்தின் மத்தியில் இருக்கும்போது ஒரு நோயாளி கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்தால் என் மெஷின் தடால் என்று மூடப்படும்- நான் இப்போது ஒரு மருத்துவன். நோயாளி போனதும், மெஷின் வெளியே வரும். என் புத்தி ஒரு உத்தியை வளர்த்துக் கொண்டது: எனக்குள் வளரும் ஏதோ ஒன்று தன்னை அறுவடை செய்ய வேண்டுமென நிர்பந்தித்தது. அதை நான் கவனித்தேயாக வேண்டியதாக இருந்தது. கடைசியில், இரவு பதினோரு மணிக்குப் பின், என் கடைசி நோயாளியும் உறங்கப் போனதும், என்னால் எப்போதும் பத்து பன்னிரெண்டு பக்கங்களை அடித்துப் போடத் தேவையான அவகாசம் காண முடிந்தது. உண்மையைச் சொல்வதானால் என்னை நாளெல்லாம் துளைத்து சித்திரவதை செய்து கொண்டிருந்த தீவிர எண்ணங்களில் இருந்து என் மனதை விடுவித்துக் கொள்ளாமல் என்னால் ஓய முடியவில்லை. அந்த வதையிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டவனாய், கிறுக்கி முடித்ததும், எனக்கு ஒழிவு கிடைத்தது.

வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்சை எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகக் கொண்டாடுவதில் நான் பெருமை கொள்கிறேன்.

--------------

இலக்கியம் எவ்வளவுதான் புனிதமானதாக இருக்கட்டுமே, அது கண்ணில்லாதவர்களுக்கு வண்ணங்களையும், காது கேளாதவர்களுக்கு இசையையும், பேச வராதவர்களுக்கு குரலையும், கல் நெஞ்சர்களைக் கனிவித்து அவர்களுக்குக் கருணையையும்தான் கொடுக்கட்டும்: இலக்கியவாதிகள் ஆண்டவனால் ஆகாத அதிசயங்களையும் நிகழ்த்திக் காட்டட்டும்- அதனாலெல்லாம் அவர்கள் மருத்துவர்களை விட உயர்ந்தவர்கள் ஆகி விடுவார்களா என்ன? உலகை உய்விக்க வந்த தோரணைதான் என்ன, சிறுமை கண்டு பொங்கல் படைக்கிற சாகசம்தான் என்ன!: எழுத்தை மறைத்துப் பார்த்தால் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் சிறுமைகளால் வீணாய்ப் போன அற்பர்களாக மட்டுமே அறியப்படுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

நான் ஏன் இப்படி உளறுகிறேன்?

இந்த மருத்துவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள்- ஐந்து நிமிடங்கள்தான் பேசுகிறார். ஆனால் எந்த இலக்கியவாதியாலும் எளிதில் தொட முடியாத புள்ளியைத் தொடுகிறார்: அவர் தன் தொழிலில் மிக முக்கியமான விஷயமாக எதை நம்புகிறார் தெரியுமா? தன் நோயாளியின் படுக்கைக்குப் போய் அவனுக்குப் போர்த்து விடுவதைத்தான். உனக்குப் போர்வை கொண்டு வரட்டுமா, உன்னை போர்த்து விடட்டுமா என்றெல்லாம் கேட்கும்போது நான் அவனது நலனை நாடுகிறேன், அவனுக்கு சுகமளிக்க முனைகிறேன் என்ற நிலையில் அவனது உள்ளத்தைத் தொடுகிறேன். இந்த ஆற்றுப்படுதலே மருத்துவனின் முக்கிய கடமை என்று நான் நம்புகிறேன், என்கிறார் டாக்டர் டேவிட் அடினாரோ.

அவசர சிகிச்சை கொடுக்கும் மருத்துவன் தன் நோயாளியை கொஞ்சம் நன்றாக உணரச் செய்ய வேண்டும், அந்த சமயத்தில் மோசமான எதுவும் நடந்து விடாதபடிக்கு அவனை கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும், அவனது நோய்க்குறிகளுக்கான காரணங்களை அவனுக்கு விளக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார் டாக்டர் டேவிட் அடினாரோ- இவையே அவனது கடமைகள்.

இலக்கியம் பற்றி பேசுகிறவர்கள் இந்த அளவுக்கு செய்தாலே பெரிய சாதனை என்று நினைக்கிறேன்.

உத்தம கலைஞர்களும் அவர்களது ஆராதகர்களும்

வாழ்வின் ஜீவாதார புதிர்களுடன் போராடுகிறது மருத்துவம் என்று சொல்கிறார், ஜெரோம் க்ரூப்மேன்- பிறப்பின் அதிசய கணம், மரணத்தின் திடுக்கிடும் பிரிவு, வேதனையில் வாழ்வின் பொருள் காணப் போராட்டம்.

எனக்கு என்ன ஆச்சரியம் என்றால் ஏன் நல்ல இலக்கியம் படைத்தவர்களில் நிறைய பேர் மருத்துவர்களாக இல்லை? செகாவ், கானன் டாய்ல், சாமர்செட் மாம், வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ்... இந்த வரிசையில் இன்னும் நிறைய பேர் இருக்க வேண்டும் இல்லையா?

யோசித்துப் பாருங்கள்- நம் வாழ்வில் உன்னதமான, உச்ச கணங்களை நாம் எத்தனை முறை எதிர்கொள்கிறோம்? ஆனால் மருத்துவர்கள் தீவிர உணர்வுகளோடு புழங்குகிறார்கள்- அவர்களுடைய அன்றாட அனுபவங்களைக் கொண்டு அவர்கள் சொல்லக் கூடிய கதை எத்தனை இருக்கும்- வாழ்க்கை குறித்து அவர்கள் நமக்குக் காட்டக்கூடிய படம் எவ்வளவு உக்கிரமாக இருக்கும்!

ஆனால் அவர்களுக்கு இதையெல்லாம் எழுதவோ சிந்திக்கவோ நேரம் கிடைப்பதில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

0o0o0o0

வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் எனக்கு மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளர்- செகாவை விட!

அவருக்கு டெனிஸ் லேவேர்தோவ் (சாமானிய கவிஞரல்ல) எழுதிய கடிதம்:

அன்புள்ள வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் அவர்களுக்கு,


நான் உங்களுக்கு எப்போதோ கடிதம் எழுதியிருக்க வேண்டும். ஆனால் உங்கள் கையெழுத்தை வேண்டியோ வேறு எதற்காகவோ என்னை நோக்கி உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க நினைத்து நான் உங்களுக்கு எழுதுகிறேன் என்ற எண்ணம் எழக்கூடும் என்று தோன்றியது. அதனால் இதுவரை எழுதவில்லை. இப்போது இது ஒரு முட்டாள்தனம் என்று முடிவு செய்து விட்டேன். ஒருவன் இன்னொருவனுடைய வாழ்வில் ஒரு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தால்- நீங்கள் என் வாழ்விலும் என் கணவரின் வாழ்விலும் செய்திருக்கிற மாதிரி-. அவனது படைப்புகள் இன்னொருவனுக்கு சுவையும் ஊக்கமும் தந்து அவனுடைய உணர்வையும் அறிவையும் துளைத்து உட்புகுந்து அவனது படைப்பூக்கத்தை இயக்குவதாக இருந்தால்- அது நிச்சயம் தெரிய வர வேண்டும். நன்றி.


தங்கள் உண்மையுள்ள,
டெனிஸ் லெவெர்தோவ் குட்மான்

இந்த வாசகர் கடிதத்துக்கு வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம் என்ன பதில் எழுதி இருப்பார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? அங்கேதான் நம் டாக்டர் நிற்கிறார்!

அன்புள்ள டெனிஸ் குட்மான்,


தன்னை ஆராதிப்பவர்களிடம் பெரிய அளவில் எதிர்வினையாற்றக் கூடியவனாக மனிதனாகப்பட்டவன் இருக்க வேண்டும். அது ஆராதகர்களது உரிமை, அவர்கள் அலட்சியமாக அங்குமிங்கும் தங்களுடைய போற்றுதலை வீணாக்குவதில்லை. அதனால் நான் என் மண்டைக்குள் பார்க்கும் போதெல்லாம் மிக அற்பமாக என்னை உணர்கிறேன், என்னை நான் எவ்வளவு சின்னவனாகக் காண்கிறேன் தெரியுமா! அவர்கள் நினைக்கிற ஆள் நானல்ல. அவர்கள் நன்மைக்காக நான் யாராக இருக்க வேண்டுமோ அவன் நானில்லை. அவர்கள் என்னைவிட உயர்ந்த ஒன்றுக்குத் தகுதியானவர்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் மகோன்னதமானவனாகத் தோன்ற வேண்டியது ஒரு கலைஞனின் கடமையாகும். ஆனால் அது என்னால் முடியாது. என்ன ஒரு முட்டாள் நான்.


என்னுடைய அருகதை குறித்து நானறிந்த உண்மையைக்கூட என்னால் நம்ப முடியவில்லை. நான் வெளிப்படுத்துவதை வைத்து தான் "வாழ்வதாக" ஒருவர் சொல்லும்போது எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போடுகிறது. ஆனால் நானும்கூட ஒரு சில செயல்களின் அடிப்படையில் வாழ்கிறேன் என்றால் மற்றவர்களும் ஏன் அப்படி செய்யக் கூடாது? ஆனால் நாம் மிக எளிவர்கள், நம் செயல்கள் அத்தனை மோசமாக விரயம் போவது போல் இருக்கிறது. நான் பாழில் விழத் தயார், ஆனால் அங்கு யாரையும் என்னோடு இழுத்துச் செல்ல எனக்கு விருப்பமில்லை. அதை நான் நினைத்தும் பார்க்க மாட்டேன்.


இதோ இங்கே நான் இருக்கிறேன், என் வளைக்குள் ஒரு தவளை போல். உங்கள் கடிதத்துக்கு நன்றி.


தங்கள் உண்மையுள்ள,
வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ்.

0o0o0o0

இங்கே தமிழ் படிக்கத் தெரிந்த அனைவருக்கும் ஆங்கிலமும் தெரியும்- எனது மொழிபெயர்ப்பில் குறைகள் இருக்கின்றன. இங்கே அதை ஆங்கிலத்தில் படிக்கலாம்.

தன் ஆராதகர்களோடு ஒரு கலைஞன் எத்தகைய எதிர்வினையாற்ற வேண்டும் என்று சொல்ல நாம் யார்?

அவர்களை ஒரு ஆதர்ச உலகுக்கு அழைத்துச் செல்ல நினைப்பவன், அவர்களுக்கு வாழ்வின் உயர்ந்த, தீவிரமான கணங்களைக் காட்ட நினைப்பவன், மகோன்னதங்களாலும் பேராளுமைகளாலும் வாழ்வை முத்திரையிட நினைப்பவன் செய்யும் எதிர்வினைகள் ஒரு முனை என்றால், தன் ஆராதகர்களைத் தன் உலகில் நிறுத்த நினைப்பவன், அவர்களுக்கு வாழ்வின் இயல்பான, உண்மையான நிகழ் தளங்களை அதே தீவிரத்துடன் காட்ட நினைப்பவன், எத்தகைய உயரங்களைத் தொட்டாலும் மனிதன் அற்பத்தனமும் சிறுமையும் கொண்டவன்தான் என்ற உண்மையை முன்னிறுத்த நினைப்பவன் செய்யும் எதிர்வினைகள் மறு முனை.

இதில் யார் செய்வது சரி, யார் செய்வது தவறு என்று தீர்ப்பு சொல்வது கடினம். எனக்கு இருவருமே ஏற்புடையவர்கள்தான்- உன்னதங்களை நான் அவர்களைக் கொண்டறிகிறேன், சிறுமைகளையும் அற்பத்தனங்களையும் என்னைக் கண்டறிகிறேன்.

பிகு: வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் "மகோன்னதமானவனாகத் தோன்ற வேண்டியது ஒரு கலைஞனின் கடமையாகும்," என்று சொல்வது வள்ளுவரின் புதிரான "தோன்றில் புகழோடு தோன்றுக" என்ற வாக்கியத்துக்கு புதிய வெளிச்சம் தருவதாக இருக்கிறது, இல்லையா?